Maurice Hanique

Het zal niemand ontgaan zijn, maar de laatste tijd is het ietwat mistig in Nederland. Nu wil dit niet zeggen dat je gelijk geen hand meer voor ogen ziet, maar men kan wel duidelijk spreken over omstandigheden waarbij het zicht beperkt is. Na even kort googlen kom ik op de volgende definitie van mist: Verdichting van waterdamp die zich onmiddellijk boven de aardbodem voordoet;Vermindert de zichtbaarheid en is een belangrijke oorzaak van verkeersongevallen;2)Fijne waternevel bij brandblussen of van chemicaliën bij insectenbestrijding

Bij mist denken mensen dus automatisch aan verkeersongevallen. Bij de gedachte aan verkeersongevallen zijn er gelijk mensen die al een gevoel voor redelijkheid verliezen. Het lijkt wel of hun verkeersinzicht, om nog ff een woordspeling er tegen aan te gooien, als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hun gedrag is, als ik enkele woorden van onze Koos mag citeren: “levensgevaarlijk”

Een duidelijk verband tussen mist en de bang-voor-verkeers-ongevallen-bestuurder is zijn vertrouwen in het verblinden van zijn mede weggebruikers met zijn achterwaarts gerichte bouwlamp beter bekend als mistachterlicht. Niet wetende dat een mistachterlicht ALLEEN ingezet mag worden bij zicht KLEINER dan 50m zijn deze mensen van mening dat bij zicht GROTER dan 500m het aanzetten van een naar achter geplaatste bouwlamp de verkeersveiligheid bevorderd.

Leek het vroeger een incidentele Belg die verdwaald was op de Nederlandsche snelwegen, tegenwoordig zie je overal permanente remlichten rondrijden. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik ze nog rijden. Gebrand op mijn netvlies. De koekwousen zullen morgen kennis maken met de breedstralers op mijn Merc. Yeah

Vandaag is het weer eens zo’n ‘ge het ooit van die dage…’ dag. Op een of andere manier gaat alles wat goed moet gaan fout en alles wat fout gaat gaat goed fout. Je kunt er niets aan doen. Er tegen strijden is tevergeefs. Het enige wat je echt kunt doen is simpelweg ondergaan.

Ondergaan? Wat is dat eigenlijk? Wel, het betekend dat je kapot gestoken wordt door de muggen, je poot aan de bank stoot, je vinger verbrand onder een pan super heet water, je vinger vervolgens vet hard tussen de deur klemmen, je vingers net niet kapot slaat tegen de muur terwijl je eigenlijk die mug wilt meppen, je heel de dag al aan het krabben bent omdat je min of meer allergisch bent voor de gel die je gekocht hebt, geen diesel meer hebt in je tank, de boerenband niet tot 21:00 open blijkt te zijn, de buurvrouw de groene kliko wilt hebben terwijl je je auto op een mm van de garagedeur gezet hebt terwijl je dat normaal nooit doet en je nu gaat slapen omdat je morgen niet nog zo’n dag wilt hebben…

If you really knew me you would know my godfather and uncle died last friday. You would know that I cared a great deal about him and I am gonna miss him a lot. It feels like a piece of me died with him. Today we burried a person who should still be alive today.

If you really knew me you would know I watched three sons and their mother pay their lasts respects to their father and husband. Just to see their pain, their grief. The tears in their eyes when they said goodbye to their loved one. You would know it’s very hard for me to cry, but today I did.

If you really knew me you would know that propably, one day, you and I will have to bury our own fathers and mothers. I can not imagine what it would feel like when that day comes. I just hope that whenever it comes I will have said everything I need to say to them and I will have resolved all my issues with them before that day comes. There should be no regrets.

But right now I need to say: Mom, dad, I just love you very much. You are the best thing that ever happened to me.

Het is weer eens zover hoor. Het muggenseizoen is geopend. De beestjes zoemen vrolijk langs je oren en hoeveel je er ook kapot slaat, ze blijven komen. Ze zijn er in allerlei variaties. Grote, kleine, goed spleshbare, snelle, langzame, vette, dunne, met bloed gevulde en nog lege.

Die laatste variant is nu net het probleem. De Culicdae gambiae of te wel de steekmug. Ten eerste als je een met bloed gevulde hebt, ben je al te laat. Het leed is al geschiet. Ten tweede, de met bloed gevulde gaat vaak in combinatie met de goed spleshbare. Dit resulteert dan weer en een slaapkamer die niet onder doet voor een slaapkamer in een mega goedkope thriller.

Een ander probleem wat ik heb met muggen is dat ze op een of andere manier in MIJN slaapkamer zitten. Vooral dat bezittelijk voornaamwoord mijn doet het. Ik vraag me af hoe ze daar komen. Alle ramen en deuren zijn gesloten en toch zitten ze er. Mysterieus. Nu is het opzich niet zo’n probleem om een goed met bloed gevulde en spleshbare mug op een witte muur te spletten, zolang het maar niet MIJN witte muur is.

Om uberhaupt te voorkomen dat de mug(gen) in je kamer een goed spleshbare met bloed gevulde mug wordt, is het dus belangrijk de mug te verwijderen voordat deze zich aan jou tegoed gedaan heeft en vlekken op de muur veroorzaakt doordat jou frustratie zich weer op die mug tegoed doet.

Wel, dit kan op 2 manieren: de eerste manier is de mug te spleshen op het moment dat je hem ziet of hoort. Het probleem hierbij is dat het mij opviel dat ik incidenteel toch te maken had met een goed spleshbare met bloed gevulde, gister bij de buren geweest, mug te maken had. Met alle gevolgen van dien. Manier 1 verdient duidelijk niet de voorkeur.

Manier 2 is wat mij betreft nog de beste. Creëer een luchtstroom waarbij de mug in kwestie zich duidelijk niet prettig voelt, waardoor hij zich gedwongen voelt te vertrekken. Dit kan door bijvoorbeeld een waaier te installeren boven je bed, maar de kans op een verkoudheidje neemt hierdoor drastisch toe. Het kan ook door een raam open te zetten. Voorwaarde is dan wel dat het buiten moet waaien. Nadeel daarvan is dan weer dat er een heleboel muggen naar binnen waaien, waardoor je een vet probleem hebt als de wind weer gaat liggen.

Een luchtstroom wil natuurlijk niet zeggen dat je perse moet blazen. Ff buiten de box denken mensen. Waarom niet zuigen? Dit leek me geniaal. Creëer een hoog vacuüm, die de mug niet kan weerstaan en zuig m op. Voordeel: de mug verdwijnt voor je ogen en de muren en het plafond blijven schoon. Het heeft, moet ik uit ervaring zeggen, dezelfde genoegdoening als het spleshen van een mug. Je ziet de mug nog proberen weg te vliegen, maar dan… floep,… in de stofzuiger. Yeaaaahhh.

Vannacht had ik weer 3 te pakken… Vraag me nog steeds af hoe ze nu in MIJN slaapkamer komen.

Het goed kunnen slapen in een hotel vraagt nogal wat creativiteit in je psyche. Creativiteit die mij nou niet bepaald goed af gaat. Denk bijvoorbeeld aan een airco die dan weer te warm staat, dan weer te koud staat, te hard blowt, te zacht blowt, geluid van de house muziek van de kermis, dunne lakens omdat de dekens in de kast liggen en je te lam bent om heel je bed op te maken (waar heb je anders roomservice voor?), sattelietTV, etc, etc, etc.

Heb ik hier alleen nog maar rekening gehouden met externe factoren. Houden we ook rekening met interne factoren dan kan ik dit rijtje nog uitbreiden met de volgende factoren: laat naar bed (over je slaap), het moeten verwerken van de dag, het vroeg op moeten (dwz half 10 en dit lijkt voor sommigen een nogal schappelijke tijd, maar houdt er rekening mee dat het mijn vakantie is) en niet geheel onbelangrijk een nogal drastisch geval van de, uw inmiddels wel bekende, spetterpoep. Nodige slaap is verloren gegaan aan het vol spetteren van mijn hotel wc.

Je kunt dus begrijpen dat ik, na een intensieve vakantie, toe ben aan mijn rust. Rust die ik, tenminste dat vind ik zelf, zeker wel verdiend heb. Zo’n rust, waarbij je als je je warme bedje ziet meteen zin krijgt om te gaan slapen. Kom ik eindelijk, na een lange, lange, lange, en ik herhaal: lange reis thuis. Blijkt mijn welverdiende rust volledig verstoord te zijn.

Mijn lieftallige wijkgenoten hebben de straat aan beide kanten afgesloten, voor een nogal luidruchtig buurtfeestje. Die rotjong lopen over straat herrie te maken. Er staat een mega jetser van een tent op de plek waar eigenlijk mijn Mercedes had moeten staan en ik moet omrijden om uberhaupt bij mijn voordeur te kunnen komen.

Nu lig ik eindelijk in mijn eigen lekkere warme bedje te genieten van mijn “rust”. (Lees blérende rotjong) Dit in combinatie met de gedachte dat ik morgen al om 7:30 acte de présence moet geven en dus nog actief 7 uur aan slaap over heb, brengt mij in een diepe staat van rust.

Fijn ik ben thuis. Eindelijk rust!

Gister een heel relax dagje gehad met weeskinderen uit Albanië die we met de bus naar Gjakova gehaald hadden. Wat spelletjes gespeeld, hamburgertjes gegeten en wat cadeautjes weggegeven. Vandaag zijn we naar een Zigeunerdorpje geweest. Dat was een, hoe moet ik het zeggen,… bijzondere dag.

Dit dorpje was behoorlijk arm. Het gaat hier niet zozeer om even ‘aardig’ zijn, maar het gaat hier om het leveren van dat wat ze het hardst nodig hebben, omdat ze geen geld hebben om het te kopen: eten. Meel, zakken van 25 kg per stuk. Kosten: 12 euro. Een half jaar geleden kostte diezelfde zak overigens 6 euro.

Daar ga je dus, met een zak meel op je schouders. Je wordt door iedereen aangekeken. Iedereen is arm, dus iedereen wil het hebben. Wie geef je wel, wie geef je niet? Huisjes met daarin niets dan een houtkacheltje om eten op te komen en in de winter de boel warm te houden. Isolatie? Nee, niks is geïsoleerd. Het is al heel wat als er een deur in je huis zit.

Even later hadden we een kruiwagen met daarop 4 zakken meel. Big mistake!. Een hele zwerm zigeuners om je heen. Het meel wordt letterlijk van je kruiwagen afgejat. Liegen, Liegen, jongeh, bam! Allemaal! Probeer dan nog maar is uit te vogelen wie wel of niet gehad heeft.

Armoede zien is lichamelijk en geestelijk ongelooflijk zwaar. Je kunt maar twee dingen doen. Of jezelf afsluiten voor wat je ziet of het je aantrekken en overweldigd worden door emoties van onmacht, passie en medeleven. Eigenlijk zijn beide geen goed alternatief. Het doet namelijk niks aan de armoede.

Ik denk dat armoede er altijd zal zijn. Het enige waar je enige controle over hebt is jouw eigen reactie. Kies je ervoor om onverschillig te zijn of kies je ervoor om het leed te zien. Beide reacties zijn in principe niet goed of fout, maar het bepaald wel welke richting jouw leven op gaat.

‘t Is weer eens zover. Het jaar zit er weer op. Ik krijg nu al SMS-jes met daarin suggesties dat ik een oude heer zou zijn met alle problemen die daar bij komen kijken. En nee! DAT probleem bedoel ik niet. Volgens desbetreffend persoon zijn het een combinatie van factoren die beginnen bij mijn tenen en eindigen bij mijn hoofd.

Wacht ik moet even eten, ik ga zo verder…

Waar was ik gebleven? Ohja, mijn hoofd deed het niet. Maar goed, das niks nieuws. Vandaag heb ik het moeten bezuren. Ik had min of meer het-verzwijg-je-verjaardag-want-dat-voorkomt-een-hoop-ellende-plan, maar dat mislukte faliekant toen iemand vroeg hoe oud ik was en wanneer ik jarig was. Tja wat doe je dan? Er is maar 1 goed antwoord op deze vraag: ondergaan…

Het begon ‘s ochtends vroeg toen de persoon, waarvan ik om privacy redenen de naam niet zal noemen, maar waar zeker nog een revenge op gaat volgde, mij vrolijk feliciteerde in het bijzijn van al mijn niets vermoedende medereizigers. Na een mega lang zal ze leven, was dus niet allen de groep maar het hele hotel op de hoogte. Ik moet nageven, ik was blij met mijn waterpistooltje.

‘s Avonds kwam ik dus helemaal drijfnat terug bij het hotel. En bedankt!. Denk je dat je er klaar mee bent, komen die gasten met slingers, ballonnen en heel de heutemeteut aanzakken. Heel het restaurant en heel gjadagova (of hoe je deze plaats dan ook noemt) mochten deelnemen aan een heus Nederlands ritueel.

Stel je voor: Sta ik daar, volgens sommigen een oude bok (en volgens mij een jonge god) op een met ballonnen versierde stoel en vervolgens beginnen 30 Nederlanders het u wel bekende “lang zal ze leven…” te zingen gevolgd door het “Er is er een jarig…” afsluitend met een het eindeloze “Hiep Hiep hiep…” gedoe. Ik betwijfel of iemand nu nog twijfelt of ik jarig ben.

Maar goed het resultaat in het kort samengevat:
Waterpistooltje, natte kleren, slingers en ballonen, 2x bezongen en een ijsje met 3 kaarsjes er op.

Al met al een leuke dag.

PS. wegens omstandigheden, dwz de enorm te zware stoeptegel en mega te gare bijna mijn memorycard van mijn cameraslopende dinges ben ik genoodzaakt uit angst voor de voorgaand genoemde memorycard mijn fotos tot op een later tijdstip te moeten uploaden. Hiervoor mijn oprechte excuses. Tevens mijn excuses voor de mega slechte Nederlandse zinsbouw.

Het is ongelooflijk. Het is een lust voor het oog. Heb ik al gezegd dat het ongelooflijk is? Echt, er rijden hier overal Mercedessen rond. Vooral die van het type Benz en dan vooral die van het D-type. Nu weet ik het zeker. Mijn auto is onverwoestbaar. Mijn missie deze vakantie: Zoveel mogelijk fotos maken van de beste auto ter wereld. (Natuurlijk met mijzelf op de voorgrond, dat snap je wel.)

De ene bak is nog rotter dan de andere bak. Bij de ene werken de automatische ramen niet, bij de ander lijkt er iets mis met de vering, de volgende heeft een barst in de ruit, nog eentje (allemaal eigenlijk) maakt een bijzonder irritant rammelend geluid en last but not least de bendjes. MAAR: RIJDEN DOEN ZE ALLEMAAL.

‘t Is weer eens zover. Iedereen ligt te slapen, maar Mo ligt te jetlaggen. Nou slaap nog ff lekker, ik ga nog ff plafond staren. Als daar een wedstrijd van zou zijn, zou ik hem zeker winnen. Mo is wakker. Klaarwakker. Bovendien heb ik het gevoel dat er een enorme bogus dwarszit. Dat helpt ook al niet.