Maurice Hanique

Het werd tijd voor de volgende uitdaging. Weer is wat anders. En ach ik ben al zo lang niet meer weggeweest… Ik dacht, waar zal ik is heen gaan. Wel, naar New York dus. Echt heel erg gaaf. Niet zomaar natuurlijk, ga wel iets doen.

Raakte in gesprek met iemand via MSN die dus in New York zit. Hij wees me op een website van zijn kerk. Die kerk doet nogal veel voor de wijk Brooklyn in New York. Ff de website bestudeerd en het leek me echt wel heel erg gaaf. Je kunt dat project bezoeken en dan een weekje meedraaien. Dat ga ik dus doen. Een weekje in Brooklyn. Ben benieuwd. Het Woensel West van New York zeg maar.

Natuurlijk zal deze reis vergezeld gaan van de nodige fotos. Het oude record staat op ongeveer 1800 fotos in 4 weken. Ik ben bang dat ik dat niet ga overtreffen, want deze keer moet ik natuurlijk de handjes uit de mauwen steken. Maar zal af en toe een kleine update op de site geven ;)

Het eerste obstakel is voorlopig op het vliegveld verschijnen in dusseldorf op tijd. Mijn vlucht vertrekt rond half tien, wat wil zeggen dat ik om half zeven er moet zijn, wat zoveel wil zeggen als dat ik om half vijf ’s ochtends moet aanrijden….Maar dat komt wel goed, hoop ik haha

Patronen, gewoontes, angsten, relaties, normen en waarden. Allemaal dingen waar op zichzelf niets mis mee is. Soms echter, zijn ze er de oorzaak van de je in een bepaalde situatie blijft hangen. Het lijkt een soort keurslijf waar je in zit. Je wilt anders, maar op een of andere manier lijkt het of je gevangen zit in je eigen gedachten, je eigen leven.

Toch zijn ze er. Mensen die van niets ineens iets zijn. En wat dat niets en iets is, is natuurlijk voor iedereen weer anders. Je verliest iemand uit het oog en jaren later blijkt die persoon het leven te hebben waar jij altijd al van gedroomd had. Wat heeft die ander gedaan dat jij niet gedaan hebt? Waarom heeft die ander het wel en jij niet? Waarom is die ander veranderd in iets en waarom ben jij stil blijven staan?

Daar zit m dan ook de kneep. Verandering. Iets wat we van nature eigenlijk helemaal niet willen. Iets wat veranderd is niet meer vertrouwd. Zit niet meer in je comfort-zone. Daar komt het dus op neer. Vaak zijn mensen die ‘het’ bereikt hebben mensen die bereidt zijn hun comfort-zone op te offeren. Te veranderen. Dingen te doen, waardoor nieuwe horizonnen opdoemen.

Om dus ergens te komen waar je wilt zijn, moet je opgeven wat niet werkt en doen wat wel werkt. En waarom doen we het dan niet? Mijn grootste vermoeden is denk ik gewoon domweg angst. Daarom hoor je bij die grote grijze massa die hun situatie beschouwd als een constante en niet als een variabele.

Onthoudt dus dat de enige reden waarom jij niet bent op de plek waar je wilt zijn je eigen schuld is. Jij kan jouw situatie veranderen, niet iemand anders. Jij bent in staat je dromen te vervullen, niet ik, je buurman, je partner of wie dan ook. Allen jij weet wat je echt wil. Geef je ‘zekerheden’ op en jaag naar die droom die alleen jij hebt.

Ik kan natuurlijk morgen niet naar huis gaan zonder de meest waardeloze en nutteloze relikwieen gekocht te hebben voor de familie als aandenken. Echt waar, als je een iemand vergeet breekt de hel los.

Vandaag heb ik dus mijn uiterste best gedaan om de meest goedkope en slechte rommel te kopen die er binnen Tokyo te koop is. Het is gelukt. Het jammere was eigenlijk wel dat het meest goedkope spul hier toch al weer vrij gauw duur is. Maar ja, dat heb ik natuurlijk over voor mijn familie.

Ik denk dat ze er wel blij mee zullen zijn. Tenslotte gaat het niet om de rotzooi, maar meer om de gedachte dat iemand er een hele middag voor heeft moeten zweten en nu toch al gauw 5000 Yen lichter is om dat spul in te slaan. Hebben we het nog niet gehad over al het zweet op zijn voorhoofd om een rugzak vol aandenken naar Nederland te slepen. En dan te bedenken dat het in Nederland waarschijnlijk of meteen in een kast gezet wordt (het is echt zooi nl) of erger nog, weggeooid wordt. Wat doe je dan…?

Dit alles deert mijn natuurlijk niets. Volgende keer ga ik er toch weer op uit om zo goedkoop mogelijk er weer vanaf te komen. Tenslotte moet ik aan mijn REP denken.

De laatste vakantiedag alweer. Time flies when you are having great fun. Het was echt super gaaf. Maar goed, nu weer ff over vandaag. Wat het gaat niet om het eind van de vakantie natuurlijk, want vandaag is het nog volop vakantie.

Heb me vandaag weer uitstekend vermaakt met de 4 britten en 1 Amerikaan. James, James, Dan, Lindsay, Corry en Frankie. (in willekeurige volgorde). Het doel: een eilandje voor de kust van Hiroshima met daarop de wereldberoemde Tori-gate-in-zee. Natuurlijk heb ik daar bijzonder veel fotos van gemaakt, want anders zou ik geen echte toerist zijn. Inmiddels ben ik beter bekend als de `excelent photographer`.

De Tori-gate-aan-zee was behoorlijk toeristisch, dus zijn we maar de berg opgeklommen. Dat was echt een dodemans trip. In 2,5 km 525m omhoog klimmen. Echt, ik zeg het je, zweten. Zweten… Lees ff een paar kopjes terug, dan krijg je het idee. Vermenigvuldig het met 2 en je weet hoe erg het was. Maar op de top… schitterend. Of zoals de Engelsen het zeggen (de Amerikaan was wa stil) `stunning`.

Hier wat fotos…

Hiroshima, vooral bekend om de atoombom die erop gevallen is. Een heel onwerkelijk gevoel om in een stad rond te lopen waarbij in een oogwenk meer als 130.000 mensen hun leven verloren. Wat me het meest bij gebleven is, zijn de verhalen die ik gelezen heb. Totaal verbrandde mensen, smekend om water, maar nergens een plek waar ze water kunnen vinden.

Andere mensen die ze water kunnen geven, maar het niet doen, omdat dat ze juist zal doden. Een paar dagen later zijn al deze verbrandde mensen dood en de overlevenden zitten met een enorm schuldgevoel, omdat ze de laatste wensen van deze mensen niet ingewilligd hebben. Een slokje water.

Een totaal omgekeerde wereld. Water wat normaal staat voor leven, staat dan ineens voor dood. Het water wat er is, is besmet en de meeste mensen die ervan drinken worden ziek of gaan dood.

Ik heb een paar fotos proberen te maken, maar ik denk niet dat dat genoeg is…

Vandaag ben ik met de bus naar Hiroshima afgereisd. En jawel, weer werd er helemaal niks　gezegd. Echt een beetje vreemd hoor. Dus ik moest me weer is　zien te entertainen. Deze keer een goede 6 uur lang. Daar had ik deze keer helemaal geen moeite mee. Van de 6 uur heb ik er minimaal 4 gepit, 1 naar buiten gestaard en 1 wat gelezen.

Dat pitten had vooral te maken met het budget hostell waar ik de vorige 3 nachten gezeten heb． Een soort backpackers waar je met 6 man op 1 kamer slaapt. Tja en als er dan 2 van lopen te snurken, niet een beetje maar oorverdovend, dan doet dat geen goed aan de nachtrust. Trouwens ook niet voor die van hun want ik kick ze gewoon wakker.

Maar goed, na 6 uur was ik dan toch aangekomen… uitgerust… Bleek dat ik nog een kilo of wat aan was had, die ik niet meer in mijn rugzak gepropt kreeg, omdat ze zo stijf stonden van de zweet. Grote jongens onder ons weten nu wat ik bedoel. Enfin, zonder om van het onderwerp af te wijken, was het dus noodzaak om naar een wasserette te　gaan. Het kon niet in het hotel, dus ik op pad. En hier ben ik dan uiteindelijk uitgekomen…

Gister, ik loop een beetje achter en vandaag was een beetje boring, naar Hemeij geweest. Het schijnt dat ze daar het oudste en het grootste kasteel hebben van Japan. Vandaar, misschien interessant om heen te gaan.

Ben weer met die 3 britten op stap geweest. Lachen natuurlijk. Gaan die gasten een fiets huren. Tja kon ik niet achterblijven. Was super lachen. Hebben dus heel Hemeij rondgefietst voordat we uberhaupt een stap in de richting van dat kasteel gezet hebben.

Dat kasteel was wel aardig. Wat ik me er nog van herinner is dat ik erg veel gezweet heb. En dan in de vorm dat je zoveel zweet dat je gewoon spontaan begint te meuren. Voor de rest heb ik natuurlijk wat fotos gemaakt van dat kasteel. Een paar maar natuurlijk, want ik ben geen Japanner. Ik geloof dat het totaal nu op ruim 1000 staat.

Vandaag heb ik weinig gedaan. Ben eerst naar een dierentuin geweest (ja er is ontzettend veel te doen in Osaka). Kwam ik me daar toch Frankies familie tegen zeg… Daarna naar de pier gegaan, waar ik gewacht heb tot de zon onder ging…

Gister ben ik in Osaka aangekomen. Ben gister naar het grootste (en duurste) aquarium van de wereld geweest. Was best interessant. Ze hebben er de great white shark en de walvis haai. Best mooi om te zien, maar lastig om fotos van te maken. Ze blijven niet stil zitten.

Daarna naar Osaka Castle geweest. Wat me daar vooral van bij is gebleven is dat de buitenkant mooier is dan de binnenkant. Dus, mocht je er ooit komen, dan is het niet echt de moeite om een kaartje te kopen. OF je moet de onuitstaanbare drang hebben om op het balkon te willen kijken… Ik heb je gewaarschuwd.

Vandaag naar Nara geweest. Op het station kwam ik twee Franse gasten tegen. En aangezien de fransen geen idee hadden waar ze heen moesten en ik ook niet, raakten we wat aan de buurt. (deze spraken trouwens engels) Wel lachen, mijn frans is nu weer op top niveau.

Dat was wel gaaf. Eerst naar een of andere tempel geweest, met daarin een ongelooflijk grote budda erin. Natuurlijk veel fotos gemaakt, want die budda bleef perfect stil zitten. Verder heb ik al honde, mrden buddas gezien ondertussen, iets minder groot weliswaar, maar het principe blijft hetzelfde he.

Wij de bossen in. Nou ja, Jungle. Komenwe daar een of andere mega slang tegen. Geprobeerd nog een foto te maken, maar de, laten we m Cobra noemen, was al weg. Toen bleek dat het wandel tochtje wat langer ging duren. 20 km langer om precies te zijn. Kwam er op een gegeven moment een auto aan en die hebben we aangehouden. Die mensen waren zo vriendelijk om 3 zwetende stinkende europeanen mee terug te nemen naar het durp.

Aangezien ik toen behoorlijk uitgeput was, en die 2 franse gasten (alex en Vince) zijn we maar naar huis op aan gegaan… En hier de fotos.

Frankie is een bijzonder persoon. Spits hoedje, mooi truitje en rubberen kaplaarzen. Helaas zegt Frankie niet zoveel, hij is meer van het stille type zeg maar. Maar Frankie klaagt nooit en Frankie heeft altijd een goed humeur. Uitstekend dus om er een paar dagen mee op te trekken. Bovendien levert Frankie een paar goeie fotos op.

In weze is Frankie ontvoerd door een of andere Engelse Schot die weer een programma aan het maken is voor de BBC. Dus overal waar die Schot gaat, gaat Frankie ook. Ik kwam ze gisteren min of meer voor het eerst tegen en aangezien ze erg aardig was had ik besloten mezelf op te dringen. Ging best aardig. Vandaag was ik alleen weer op pad, maar toen was ik ergens bij een of andere fantische shrine en toen kwam ik die Schot weer tegen… Tja en toen kwam Frankie weer uit de zak…

En dan hier de fotos…

Jeuk, ik heb overal jeuk, ik wordt helemaal gek. Ik weet niet wat het is. Ik weet alleen dat het jeukt. Ik heb geinformeerd bij australiers en volgens hen ben ik allergisch voor hitte. Vandaar de bultjes die ontzettend jeuken. Yeah right. Ik weet alleen dat als je ze krapt dat het nog erger wordt. Ik wordt al 2 dagen knetter gek. Ik weet echt niet wat het is. Morgen ga ik er iets op smeren. Ik weet ook nog niet wat, maar er wordt iets gesmeerd. Als het maar smeert. Dit is niet te harden. Misschien tandpasta, pindakaas, jam, ik ben bereidt tot alles. Heb je wel is jeuk gehad, vermenigvuldig het met een zeer groot getal en je weet hoe erg het is…

Goed genoeg over jeuk. Eergister heb ik van 8*40 (japans toetstenbord, ik kan de * niet vinden) tot 17*00 in de bus gezeten. Booooooorring, echt waar, doodstil. Niemand praat. In een Nederlandse bus ga je altijd wel wat buurten met iemand, of luister je iemand anders zijn gesprek af, maar hier zij niemand niks. Das vrij weinig geloof me. En dat 8 uur lang. En dan te bedenken dat ik ook nog jeuk had. Heel erge jeuk. (zie eerste alinea)

Vandaag heb ik rondgehuppeld in Kyoto. Ik moet zeggen het is een alleraardigst stadje met erg veel tempels, shrines en andere heilige achtige dingen. Maar dat mag ook wel als je iets meer als 1000 goden hebben. Voor elk ding hebben ze er een, reuze handig, je hoeft je dus nooit af te vragen of ze er een missen. Noem het, ze hebben het. Ik heb van heel wat dingen fotos gemaakt natuurlijk als een echte toerist. Maar het was best een leuk dagje. Kwam nog een leuke chick tegen, maar die had al een vriendje, dus dat heb ik maar ff zo gelaten

en dan de fotos…